0 Views  
දෙක පැටළුණාවත් ද?



“මම යනවා අර ලෙඩා බලන්ඩ, මහ ඉස්පිරිතාලෙට ගිහින් එන්ඩ. අපේ මානෙල් අක්කා අද මෙහෙ එන්ඩ බැරි කමක් නැහැ, එයාට ප්‍රාදේශීය ලේකම් කාර්යාලයෙන් ආපු ලියුම අරගෙන යන්ඩ. කෑම මේසෙ උඩ ඒක තියෙනවා. එයා ආවොත් ඒක දෙන්ඩ. අද කුණු ලොරියත් එන දවස. එහෙම ආවොත් අර එළියෙ අඹ ගහ යට තියලා තියෙන කුණු බෑග් ටිකයි, ඔය ප්‍රිජ් එකේ, ප්‍රීසර් එකේ ඉස්සරහින්ම සුදු බෑග් එකක දාලා තියෙන මාළු ශුද්ධ කරලා දාපු රොඩු බොඩු ටිකයි කුණු ලොරියට දාන්ඩ.” තමා ඉදිරිපිට මේසය මත වූ සුදු කඩදාසිය වෙත තම මුළු අවධානයම යොමුකොට කිසිවක් ලියමින් සිටි තම සැමියා දෙස බලා ශාන්ති කීවේ අත්බෑගය කරට දමාගෙන පිටත් වෙමිනි.

ඇය නික්ම ගොස් අඩ හෝරාවක් ගතවෙන්නටත් ප්‍රථම කුණු ලොරිය පැමිණි අතර තවත් පැයකට පමණ පසු පැමිණි මානෙල් දෙස බලා චන්ද්‍රසිරි ශීතකරණය හැර ඒ තුළ වූ සුදුබෑගය ඇය වෙත දිගු කළේ ය.

“මේ මොකද්ද? මේකෙ තියෙන්නෙ මාළු ඔළු වගයක්නෙ. මම ආවේ මගෙ ලියුම අරගෙන යන්ඩ.” බෑගය නැවත චන්ද්‍රසිරි වෙත දිගු කරමින් මානෙල් කීවේ නැහැය හකුළා ගනිමිනි.

“මළා...! එතකොට දැන් ටිකකට කලින් කුණු ලොරියට දැම්මේ මෙයාගෙ ලියුම ද?” චන්ද්‍රසිරි තමාටම මුමුණ ගත්තේ එක අතකින් හිස කසමිනි.


Wmqgd .ekSu is¿ñK mqj;a m; weiqfrks
o